Μπορείτε να κατατάξετε το post αυτό στην κατηγορία "το χωριατόπαιδο ανακαλύπτει τον κόσμο".
Μέχρι πέρσι, η εμπειρία μου επί της αγγλικής γλώσσας ήταν κατά 99.99% μέσω των 8 ετών στα φροντιστήρια και του γραπτού λόγου (internet και λογοτεχνία). Το 0.01% ήταν μέσα από την TV και τον κινηματογράφο, δηλαδή κατ'εξοχήν αμερικάνικες παραγωγές. Και λέω 0.01% γιατί σε γενικές γραμμές, η ευκολία του έτοιμου υπότιτλου, συν το γεγονός ότι είμαι μακράν πιο οπτικός παρά ακουστικός τύπος, με έκανε να μην δίνω ιδιαίτερη προσοχή στον ήχο - την προφορική αγγλική γλώσσα.
Από τότε που ήρθα στην Σουηδία, ένα από τα πολλά πολιτισμικά και μη σοκ που έπαθα ήταν και αυτό με την άνεση των σουηδών στα αγγλικά.
(και επίσης ότι, Proficiency ξε-Proficiency, δεν μπορούσα να σταυρώσω μια ολόκληρη φράση στα αγγλικά για μερικούς μήνες :D)
Μου είχε κάνει εντύπωση στην αρχή ότι, τουλάχιστον οι Στοκχολμίτες, κατέχουν την αγγλική και η γλώσσα τους "γυρίζει" σχεδόν αυτόματα μόλις τους λες "sorry, I don't speak swedish". Ακόμα και κάτι πιτσιρίκια 10 χρονών μιλάνε πολύ καλύτερα αγγλικά από κάτι ελληναράδες της ηλικίας μου (εμού συμπεριλαμβανομένου). Μετά άρχισα τα μαθήματα σουηδικών και εκεί έγιναν κάποια πράγματα λίγο πιο εμφανή. Τελικά, οι Σουηδοί δεν ξέρουν _τέλεια_ αγγλικά.
ΟΜΩΣ...
τους βοηθάει φοβερά το ότι το συντακτικό των σουηδικών μοιάζει αρκετά με των αγγλικών. Ηλιθιωδώς απλουστευμένο παράδειγμα: min bok, mein buch, my book, το βιβλίο μου. Σε ποια γλώσσα η κτητική αντωνυμία (αντωνυμία δεν είναι; :D) πάει ανάποδα από τις άλλες; Εντάξει, η σωστή απάντηση είναι "klain", γιατί, πρώτον, το αγγλικό συντακτικό (και κατά μεγάλο ποσοστό και το σουηδικό επίσης) είναι για ηλίθιους, και, δεύτερον, είμαστε επαρκώς ηλίθιοι ώστε να το μαθαίνουμε και εμείς. Κυρίως όμως γιατί τα ελάχιστα σημεία που είναι διαφορετικά στα δύο συντακτικά γίνονται εύκολα αντιληπτά όταν ένας Σουηδός μιλάει αγγλικά. Ηλιθιωδώς απλουστευμένο παράδειγμα νο2: "Yesterday went I downtown" (στα σουηδικά, το ρήμα γεννιέται και πεθαίνει στην δεύτερη θέση της πρότασης).
Φυσικά, στην αρχή αγνοούσα τέτοια λάθη γιατί μου φαινόταν "cute" και γιατί ήμουν ψαρωμένος - τι ξέρω και εγώ ο άθλιος ελληναράς, οι σουηδαράδες κάτι παραπάνω ξέρουν. Τελευταία όμως, άρχισα να πιστεύω ότι αυτό που παίζει είναι ότι η προφορά η οποία είναι ΠΟΛΥ καλή, καθαρή, ουδέτερη, με ελάχιστα μόνο σουηδικα στοιχεία είναι αρκετά καλή ώστε να σε "ψαρώσει" και αυτόματα να πιστεύεις ότι ο συνομιλητής σου ξέρει γ@μώ τα αγγλικά. Με τον καιρό φυσικά εκπαιδεύεσαι, συνηθίζεις, καταλαβαίνεις ότι και η προφορά υστερεί κάπως. Όχι πολύ όμως.
Αυτό που συνειδητοποίησα (the _φάκινγκ_ obvious), είναι ότι η αχανής διαφορά Ελλήνων και Σουηδών στα αγγλικά είναι οι φθόγγοι που χρησιμοποιούμε στις μητρικές μας γλώσσες. They has them, we has them not. Είναι απλό, η ελληνική γλώσσα χρησιμοποιεί ελάχιστους φθόγγους-ήχους σε σχέση με τις αγγλοσαξωνικές/γερμανικές γλώσσες. (Και τις ασιατικές. Και τις αφρικανικές.) Πάρτε για παράδειγμα την λέξη
salt. Αλάτι. Δεν προφέρεται ούτε σολτ, ούτε σαλτ. Ο πιο εύκολος τρόπος να περιγράψω την προφορά του a είναι "
ο ήχος ανάμεσα στο α και στο ο". Το ίδιο ισχύει και για την
καρέκλα. Δεν είναι "
τσερ". Το r είναι soft r, σε αντίθεση με το δικό μας hard r. Δεν υπάρχει "
ε", υπάρχει ο ήχος "
ανάμεσα στο α και στο ε"(κατά προσέγγιση). Και το ενδιαφέρον είναι ότι στα σουηδικά τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, γιατί εκεί όντως το ένα ε από το άλλο ε έχουν διαφορά. Οι υπομονετικοί ας ακούσουν
δείγματα εδώ. Aν δεν σας φρίκαρε αυτό, τα περσικά/ιρανικά έχουν τρία φάκινγκ διαφορετικά "χ". Και, φυσικά, υπάρχουν πάντα τα
κλικ-κλακ των αφρικανών.
Στα δικά μας τώρα. Δεν είναι περίεργο που η ελληνική γλώσσα έχει τόσους λίγους φθόγγους; Αν θυμάμαι καλά, ένας φιλόλογος στο λύκειο μας είχε πει ότι στα αρχαία ελληνικά υπήρχαν κάποιοι φθόγγοι που εξαλείφθησαν στην πορεία - π.χ. το ξεψυχισμένο "χ" που μπορείτε να βρείτε στην λέξη "
Helen". Δεν θυμάμαι τι άλλο είχε ειπωθεί βέβαια επί του θέματος, γιατί ποιος προσέχει τι του λένε στο σχολείο...
Εκπληκτικό όμως... Υποσυνείδητα είχα δεχθεί (και όχι μόνο εγώ) ότι οι φθόγγοι του ελληνικού αλφαβήτου είναι ένα παγκόσμιο στάνταρ και ότι η προφορά των πάντων ήταν ένας συνδυασμός αυτών. Sad realisation, αλλά ελπίζω ότι με έχει κάνει ένα κλικ καλύτερο στις ξένες γλώσσες.